2 marca, podczas wizyty w Brasilii, amerykańska sekretarz stanu Hillary Clinton zrobiła zabłąkanej owcy z latynoamerykańskiego patio trasero – tylnego podwórka – Stanów Zjednoczonych kazanie. W Wenezueli, oświadczyła, „czekamy na nowy początek polegający na przywróceniu (…) własności prywatnej i gospodarki rynkowej” [1]. Nic nowego pod słońcem. Gdy na początku 2003 r. Wenezuela biła wszystkie rekordy wzrostu gospodarczego, przeciwnicy władzy w tym kraju, a wśród nich Waszyngton i większość wielkich mediów międzynarodowych, nie przestawały „crying, waiting, hoping”, jak w piosence słynnego rockera Buddy Holly’ego. Bańka naftowa wkrótce pęknie, zapewniali w nagłówkach na całą szerokość strony łudząc się rozpaczliwie, że tak naprawdę się stanie.

Jeszcze w tym miesiącu na wodach Morza Śródziemnego spotkają się statki z całego świata, by popłynąć do okupowanej i oblężonej Strefy Gazy. Ta międzynarodowa koalicja przyjęła nazwę Flotylla Wolności.

W ciągu ostatnich trzech lat Ruch Wolna Gaza podjął się ośmiu takich misji do Gazy – w tym pięciu zakończonych sukcesem. Pozostałe trzy gwałtownie powstrzymała izraelska marynarka wojenna: statek „Dignity” (Godność) został trzykrotnie staranowany, zaś w styczniu 2009 r. zawrócono statek „Spirit of Humanity” (Duch Ludzkości), następnie go przejmując i aresztując wszystkie osoby na pokładzie. Flotylla Wolności zamierza podbić stawkę – wyzwania w postaci przerwania izraelskiego oblężenia nie podejmie się już jeden czy dwa okręty, tym razem ruszy cały front ośmiu jednostek.