Alberto Díaz Gutiérrez (Korda) (1928-2001) – fotografik kubański, rozpoczął karierę artystyczną w latach 50. robiąc zdjęcia reklamowe modelek. Duży wpływ wywarła nań sztuka północnoamerykańskiego fotografika Richarda Avedona. Po zwycięstwie rewolucji, którą poparł i popierał do końca życia, stał się fotografikiem epickim. W 1959 r. towarzyszył Fidelowi Castro w podróży do USA. Przez prawie 10 lat był jego fotografem osobistym, a także fotoreporterem dzienników Revolución i Granma oraz miesięcznika Cuba. Utworzył w Kubańskiej Akademii Nauk wydział fotografii służącej badaniom naukowym i przez następne 10 lat poświęcił się fotografii podmorskiej. W 2000 r. zagroził procesem brytyjskiej agencji reklamowej, która wykorzystała jego słynne zdjęcie Guevary do reklamy wódki Smirnoff. Odszkodowanie w wysokości 50 tys. dolarów przekazał na zakup lekarstw dla dzieci kubańskich. „Che postąpiłby tak samo”, oświadczył. Zmarł na zawał serca w Paryżu, dokąd pojechał na wystawę swoich fotografii. „Pozostało po nim paradygmatyczne dziedzictwo w sferze sztuki fotograficznej”, napisano w hawańskiej Granmie. Zasłynął na świecie z powodu jednego tylko zdjęcia – „ale za to jakiego!” – które „jest niewątpliwie najczęściej reprodukowaną ikoną XX w.”, napisano w paryskim Le Monde, zaznaczając, że miał „silne przekonania castrystowskie”. (zmk)

"Inteligent to w Polsce zawsze wykształciuch, niepokorny i niewygodny dla władzy" – powiedział w wywiadzie dla "Filmu" Andrzej Wajda, największy konformista polskiego kina, złota rybka gotowa spełnić filmowe życzenia każdej władzy, byle zawsze być na wierzchu.

W czasach, gdy było to przez władzę mile widziane, Wajda był marksistą święcie przekonanym, że świat nie składa się z narodów ani religii, tylko z klas społecznych ("Ziemia obiecana"). Kiedy zanosiło się na zmianę systemu, będąc i tak niezagrożonym pupilkiem ówczesnej władzy Wajda zaczął zgrywać opozycjonistę, żeby dobrze usadowić się po ewentualnym "przełomie" ("Człowiek z żelaza"). Gdy kapitalizm został w Polsce odrestaurowany, Wajda całkowicie się nawrócił i utrzymywał, że odczytywana wcześniej jako najbardziej marksistowski film w dziejach polskiego kina "Ziemia obiecana" interpretowana była jednak błędnie. W istocie stanowi pochwałę kapitalizmu jako systemu, który pozwala swobodnie bogacić się spryciarzom i sprawnie rozwiązuje problemy (np. strzelając do robotników, którzy nie pozwalają bogacić się wystarczająco szybko). Teraz czas na "Katyń": trzeba pokazać, że system, którego Wajda był przecież pieszczochem, w rzeczywistości był gorszy od faszyzmu. Tego bowiem życzy sobie obecna władza. Do spełnienia wszystkich marzeń braci Kaczyńskich brakuje w tym filmie tylko zdemoralizowanego komunisty-pedała, gwałcącego wśród łanów zbóż niewinnych polskich chłopców.