W tym tygodniu z misją humanitarną wyruszył do Gazy konwój złożony z ośmiu statków, przewożących materiały budowlane i pomoc medyczną niezbędną dla ludności cywilnej w Gazie. Pasażerowie statków są obrońcami praw człowieka i pracownikami wielu akcji humanitarnych. Zgodnie z procedurami wszystkie statki wcześniej poddano szczegółowej kontroli w portach, z których wyruszyły, żaden transport oraz osoby znajdujące się na pokładzie statków nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa Izraela. Pomoc ma być dostarczona organizacjom humanitarnym w Gazie.

J’offre ici à la réflexion et à la discussion quelques thèses sur la situation européenne inspirées par les événements du dernier mois, et arrêtées à la date du 21 mai 2010.

1. La crise ne fait que commencer.

En quelques semaines, on aura donc vu la déclaration de faillite du gouvernement Papandreou, l’imposition à la Grèce d’un plan d’austérité sauvage en contrepartie du prêt européen, puis la « baisse de notation » de l’Espagne et du Portugal, la menace d’éclatement de l’euro, la création du fonds de secours européen de 750 milliards (à la demande, notamment, des Etats-Unis), la décision contraire à ses statuts par la BCE de racheter des obligations souveraines, et l’adoption des politiques de rigueur dans une dizaine de pays. Ce n’est qu’un début, car ces nouveaux épisodes d’une crise ouverte il y a deux ans par l’effondrement du crédit immobilier américain en préfigurent d’autres. Ils démontrent que le risque de krach persiste ou même s’accroît, alimenté par l’existence d’une masse énorme de titres « pourris », accumulée au cours de la décennie précédente par la consommation à crédit et la titrisation des default swaps et autres produits dérivés. Le « mistigri » des créances douteuses court toujours, et les Etats courent derrière lui. La spéculation se porte désormais sur les monnaies et les dettes publiques. Or l’euro constitue aujourd’hui le maillon faible de cette chaîne, et avec lui l’Europe. Les conséquences en seront dévastatrices.

Na 20 marca przypada 7. rocznica wybuchu wojny w Iraku, a dzień po niej Międzynarodowy Dzień Walki z Rasizmem. Daje to okazję do refleksji nad ideologią nienawiści „świata zachodniego” wobec tych, których uznaje on za obcych lub wrogów. Dotyczy to też okupacji Afganistanu przez wojska NATO. Obecne wojny to tysiące ofiar cywilnych i wojskowych, zniszczone domy, szkoły, szpitale, gospodarka, dobra kultury; miliardy dolarów czy złotych pochłonięte przez machinę zabijania. Ten neokolonialny podbój wspiera się na ideologii podziału świata na „nas” i „ich”. Taką logikę w epoce nowoczesnej przyjęły doktryny rasistowskie, a ich szczególnym przejawem jest dziś islamofobia.

Warszawski Teatr Dramatyczny w ramach spotkań społeczno-politycznych zaprasza na organizowaną przez Kampanię Solidarności z Palestyną i polską edycję „Le Monde Diplomatique” wideorozmowę z pasażerami statków Freedom Flotilla, które w połowie maja 2010 obrały kurs w kierunku Strefy Gazy.
Na transportowcach znajdują się m.in. parlamentarzyści z Europy i Ameryki Łacińskiej, aktywiści walczący o prawa człowieka, dziennikarze. Celem rejsu jest dostarczenie materiałów (sponsorowanych przez obywateli Irlandii, Szkocji, Brytanii, Malezji), które objęte są blokadą ekonomiczną przez Izrael: materiałów budowlanych, lekarstw i materiałów opatrunkowych, pomocy szkolnych.

Z kilku powodów teza Naomi Klein o „doktrynie szoku” nie była przekonująca [1]. W wielu przypadkach jest ona niewątpliwie trafna, zwłaszcza w odniesieniu do krajów Południa czy gospodarek przejściowych, ale nie posiada waloru ogólności, do którego implicite pretenduje. Jest dość oczywiste, że instalacja neoliberalizmu w gospodarkach nazywanych rozwiniętymi nie odpowiada modelowi „szoku” czy „wstrząsu” – polegała ona raczej na stopniowym wdrażaniu „na zimno” programu, który systematyzował się i pogłębiał w miarę wdrażania. Trzeba jednak przyznać, że po raz pierwszy trafność analizy Klein może potwierdzić się wręcz spektakularnie w samym sercu „rozwiniętego” kapitalizmu.