Młodzi i prężni stali się wizytówką nowego marszu w stronę demokracji mierzonej blichtrem i pełnymi półkami w sklepach. Atuty tego młodego aktora społecznego są skonstruowane na zasadzie przeciwieństwa wobec schodzącego „homo sovieticusa”. Zatem homo sovieticus się „domaga”, a młody i prężny „zarabia”, ten pierwszy marnotrawi czas u cioci na imieninach, a drugi inwestuje w samotności w swoją biografię. Bo liczy się w zasadzie to ile znaczy się na rynku pracy, ale w rzeczywistości ciągłej sprzedaży równie istotne jest uzyskiwanie aprobaty i podziwu w oczach innych, czego wymierną walutą jest zazdrość a czasem nawet zawiść.