Z Alexią Tsouni rozmawia Marta Dzik.

Marta Dzik: Na początek chciałabym cię spytać, co sądzisz o tegorocznym, szóstym Europejskim Forum Społecznym, które właśnie się kończy. Co z twojej perspektywy było na Forum w Stambule najważniejsze? Co ci się podobało, a co nie?

Alexia Tsouni: Europejskie Forum Społeczne zawsze stwarza okazję do spotkania się ruchów z całej Europy, a nawet spoza kontynentu, do planowania wspólnych działań, kampanii czy wypracowania wspólnych stanowisk. Myślę, że tak jak poprzednie Fora, również to można pod tym względem uznać za sukces. Udało się je przygotować, usłyszeć wzajemnie to, co mamy do powiedzenia, wymienić doświadczenia. Mam tu na myśli zwłaszcza ruchy przeciwko militaryzmowi, gdyż w tej dziedzinie jestem czynnie zaangażowana. Nawiązałam zresztą, z czego bardzo się cieszę, dobre kontakty z antymilitarystami w Turcji, zarówno z Turkami jak i Kurdami. Muszę jednak przyznać, że spodziewałam się większej liczby uczestników. Tak było na poprzednich Europejskich Forach Społecznych. Rozumiem jednak, że nie jest to kwestia braku zainteresowania, ale pewnych problemów organizacyjnych, koordynacyjnych i praktycznych.

Jesteśmy Żydami, jesteśmy dumni z tego, że jesteśmy Żydami, ale nie popieramy okupacji – te słowa jednego z bohaterów filmu "Young, Jewish and Left" mogłyby posłużyć za jego streszczenie. Są niepokojące, bo połączenie dumy z kategorią narodową lub etniczną budzi niepokój. Polska specyfika skłania do jeszcze większej czujności: deklaracje dumy z bycia Polakiem to specjalność nacjonalistów, choć w różnym stopniu jawnych i samoświadomych. W kraju antysemickim duma żydowska nabiera jednak podobnego sensu, co duma gejowska, która jest jak granat rzucony w stronę homofobów. Ale film, o którym mowa, to wyzwanie przede wszystkim pod adresem tych, którzy uważają, że wszelkie tożsamości – narodowe, etniczne, płciowe, seksualne – są sztuczne, opresyjne i wykluczające, a ich afirmacja to wstęp do przemocy.