Przez dwa dziesięciolecia gazety piały hymny pochwalne na cześć chicagowskiej szkoły liberalnej w ekonomii i jej social killers. Teraz nagle świętują powrót Keynesa. Od jednego kryzysu do następnego, niektóre jego trzeźwe stwierdzenia zachowują niepokojącą aktualność. Pisał przecież w 1933 r.: „Dekadencki międzynarodowy, lecz indywidualistyczny kapitalizm, w którego rękach znaleźliśmy się po wojnie, nie jest osiągnięciem. Nie jest inteligentny, nie jest piękny, nie jest sprawiedliwy, nie jest cnotliwy – i nie dotrzymuje obietnic. Krótko mówiąc, nie lubimy go i zaczynamy nim gardzić. Gdy jednak zastanawiamy się, czym go zastąpić, popadamy w straszne zakłopotanie.”[1]

Burżuazyjne szczekaczki donoszą (link: http://vimeo.com/7432348), że system emerytalny jest bliski zawalenia. Porównują obecną sytuację, gdy na jednego emeryta pracują 3 osoby (a wg pesymistycznych prognoz mogą być to wkrótce 2 osoby) z czasami gierkowskimi (sic!), kiedy ten wskaźnik wynosił 5 osób. Nie wspominają, rzecz jasna, że wtedy bezrobocie w ogóle nie istniało, bo wszyscy mieli gwarancję zatrudnienia. Nie raczą nadmienić, że nikt wtedy nie pracował na "umowy śmieciowe" lub na czarno, a płaca minimalna była realnie wyższa niż obecnie. Przytoczenie tych faktów stanowiłoby bowiem wyjaśnienie, dlaczego dziś sytuacja jest tak opłakana. Bo to nie żaden niż demograficzny dobija system emerytalny. To kapitalizm. Dziki, krwiożerczy, w swej najbardziej antyludzkiej, antyspołecznej i antypracowniczej odmianie.