Nadchodzi decydujący moment w procesie walki o powstrzymanie zmian klimatycznych, które już zaczęły zbierać swoje przygnębiające żniwo. Nasilające się anomalie, coraz częstsze powodzie, coraz silniejsze huragany, podnoszący się poziom oceanów, wielkie susze i coraz mniej wydajna produkcja rolna – wszystko to przybierze na sile w ciągu nadchodzących lat, czyniąc pewne obszary naszej planety prawie nie nadającymi się do życia i wypędzając stamtąd miliony ludzi w poszukiwaniu bardziej gościnnych miejsc. Czy będziemy potrafili wspólnie ułożyć swoją przyszłość na zdewastowanej Ziemi? Obecna konferencja Konwencji Klimatycznej ONZ zdecyduje o szansach na uniknięcie najbardziej ponurego scenariusza. Niestety, jej uczestnicy – najpotężniejsi przywódcy klasy rządzącej – nie przyjmują do wiadomości, że system kapitalistyczny nie tylko w dużej mierze odpowiada za katastrofę klimatyczną, ale stanowi też główną przeszkodę w przeciwdziałaniu jej skutkom. Co gorsza, znaczna część ruchu ekologicznego również nie przyjmuje tego do wiadomości.

Wypadek ten był największą katastrofą przemysłową na świecie. W wyniku tej awarii śmierć poniosło ponad 15 tysięcy osób. Setki tysięcy odniosło obrażenia. Ćwierć wieku później nadal nikt nie chce wziąć za nią odpowiedzialności.